Το πρώτο και μεγαλύτερο χωριό της δυτικής πλευράς του Πηλίου είναι η Μακρινίτσα, η δικαίως επονομαζόμενη και «Μπαλκόνι του Πηλίου». Παλιότερα προφερόταν και γραφόταν «Μακρινίτζα» (σλάβικο όνομα). Ίσως στην αρχή λεγόταν «Μοκρινίτζα» («μόκρινα» στα σλάβικα σημαίνει μέρος με πολλά νερά). Το χωριό κατοικήθηκε αρχικά στο μεσαίωνα από καλόγερους, διότι εκεί υπήρχε το βυζαντινό μοναστήρι της «Θεοτόκου της επιλεγομένης Οξείας επισκέψεως» (το οποίο χτίστηκε πριν το 1215 και είχε μεγάλη κτηματική περιουσία, η οποία στις αρχές του 17ου αι. έφτανε ως την Παναγία Ράσοβα Ζαγοράς κι έπιανε όλο το ενδιάμεσο δάσος). Η μονή χτίστηκε από τον άρχοντα της Μαγνησίας Κωνσταντίνο Μαλιασηνό.

Η Μακρινίτσα βρίσκεται στο δεξί μέρος μιας πολύ μεγάλης και βαθιάς χαράδρας – ρεματιάς, που κατεβαίνει προς το Βόλο και λέγεται Μεγάλο Ρέμα (οι αρχαίοι το λέγανε «Κραυσίδων»), ενώ δυτικά του χωριού προβάλλει ο μεγάλος βράχος «Σαρακινός» (ίσως από το παλαιοσλάβικο Siracu, που οι βλάχοι το πήραν και το πρόφεραν Saracu, που θα πει φτωχός και γυμνός, όπως κι ο εν λόγω βράχος που είναι γυμνός από δέντρα).
Η πρώτη συνοικία της Μακρινίτσας, όπως ανεβαίνουμε από Βόλο, είναι η «Κουκουράβα» (ίσως από το σλάβικο kokora που σημαίνει στραβό ξύλο – χαμόδεντρο, άρα το εν λόγω μέρος είχε χαμόδεντρα κι όχι μεγάλα δέντρα). Εκεί βρίσκονται οι εκκλησίες των Αγίου Γεωργίου, Αγίου Αθανασίου, Αγίου Νικολάου και Αγίας Μαγδαληνής. Ανεβαίνοντας προς το κέντρο του χωριού και την συνοικία «Παζάρι», βρίσκουμε την Αγία Τριάδα (δίπλα στο δημοτικό σχολείο), λίγο παραπάνω (και δίπλα στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου) την διπλή Παναγία Ματρόνα/Μεταμόρφωση του Σωτήρος (η οποία έγινε με έξοδα του ήρωα Μπασδέκη), και στο κεντρικότερο σημείο της πλατείας με τα πανύψηλα αιωνόβια πλατάνια βρίσκουμε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο του 1806 με τα εξαιρετικά λιθανάγλυπτα στην κόγχη του ιερού (δίπλα στην «κρήνη με το αθάνατο νερό» με τα μαρμαρόγλυφα). Λίγο παραπάνω θα δούμε έκθαμβοι τον μητροπολιτικό ναό της Παναγίας (Κοίμησης Θεοτόκου) του 1767 με το υπέροχο καμπαναριό (όπου και η ομώνυμη συνοικία), κι απέναντι μας ξεκινά η συνοικία «Κακουνά» με τον Ιωάννη Θεολόγο, τον Άγιο Γεράσιμο του 1795 και την μονή της Αγίας Παρασκευής του 1793 (ψηλότερα και πιο πάνω από το χωριό, στο δρόμο προς τα κτήματα και το κοινοτικό δάσος).

Στο τέλος του 18ου αι. η Μακρινίτσα έγινε και πρωτεύουσα των Βακουφιών του Πηλίου (με σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης από δημογέροντες), διότι αφενός ήταν κεφαλοχώρι και αφετέρου ήταν κοντά στο λιμάνι του Βόλου και στα άλλα μεγάλα χωριά, κι έτσι οι Τούρκοι μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη επίβλεψη στην περιοχή. Το χωριό ως και τα μέσα του 19ου αι. είχε τη μεγαλύτερη παραγωγή μεταξιού και η χειροτεχνία του ήταν φημισμένη.
Από το 1880 και ως σήμερα καμία σημαντική βιοτεχνική πρόοδος δεν σημειώθηκε στο χωριό αυτό, όπως και στα άλλα, διότι πολύ απλά η νέα πόλη του Βόλου έγινε το εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο όχι μόνο του Πηλίου αλλά και της Θεσσαλίας ολόκληρης.
Στις μέρες μας, ανήκει στους διατηρητέους παραδοσιακούς οικισμούς, και μάλιστα είναι το ένα από τα έξι χωριά της Ελλάδας που ανήκουν (λόγω έξοχης διατήρησης του αυθεντικού χαρακτήρα τους) στον κύκλο «των Ελλήνων οι Κοινότητες» (τα άλλα είναι τα Αμπελάκια Λάρισας, ο Πύργος Τήνου, το Νυμφαίο Φλώρινας, το Πάπιγκο Ζαγορίου και η Οία της Σαντορίνης). Το ιστορικό χωριό ανθεί για μια ακόμη φορά, χάρη στα πλήθη τουριστών από Ελλάδα και εξωτερικό που καταφτάνουν όλες τις εποχές του χρόνου για να απολαύσουν τα κάλλη της (μεγαλειώδης φύση, εξαιρετικά αρχοντικά, λιθόστρωτα καλντερίμια, 52 κρήνες, 5 πέτρινα γεφύρια, 15 εκκλησίες, πλατείες κι άλλα πολλά).
Πριν ξεκινήσετε (ή απλώς για έμπνευση κι ονειροπόληση), απαραιτήτως ρίξτε μια ματιά στις ιστοσελίδες www.makrinitsa.gr και www.fotoart.gr/arthra/traveltogreece.

Απόσταση από Αθήνα: 415 χλμ.
Απόσταση από Βόλο: μέσω Κουκουράβας 10 χλμ., μέσω Πορταριάς 17 χλμ.

Γκανάτσιος Αθαν. Ανδρέας
Email: andganel@yahoo.gr